در قسمت قبلی این پست، به معین و دانشگاه تهران سر زدم. امروزم برای کاری رفته بودم دانشگاه شریف و به زودی به یکی دیگه از دانشگاه های ایران سر می زنم.

تا می گی دانشگاه شریف، قند تو دل بعضی ها آب می شه. دانشگاهی که تو ایران پر رسم و اسم دار ترین دانشگاه ایرانه. از بچه های هم ورودی و هم رشته ی ما تو دانشگاه خلیج فارس هم ۲ نفر کارشناسی ارشد تو این دانشگاه دارن درس می خونن.

ایمان حسنی که سال دومه مقطع کارشناسی ارشده و امسالم تصمیم گرفته بعد از یه سال بره خوابگاه متاهلی. یعنی فرسنگ ها دور تر از دانشگاه و حتی بیرون تهران. امروزم که من دانشگاه بودم خبری ازش نبود. منم یه چند تایی عکس جعلی گرفتم که برای آشنایی با فضای این دانشگاه بد نیست.

نفر دوم اما خانم دشتی نژاده که امسال تو گرایش مهندسی هسته ای قبول شده. به دانشکده ی مهندسی انرژی شریف هم که نوسازه و خارج مجموعه ی اصلی بقیه ی دانشکده ها هست هم سر زدم. دانشکده ی شیک و پیکی بود. اما مثل ایمان که تو دانشکده ی خودشون نبود، ردی هم از خانم دشتی نژاد ندیدم. هیچ راه ارتباطی ای هم نداشتم و گفتم بهتره که مزاحمتی هم براش ایجاد نشه.